Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Συναυλία Görkem Saoulis στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης



Μια  ενδιαφέρουσα συναυλία θα λάβει χώρα αύριο στο αγαπημένο μου χώρο ορχηστρικής μουσικής της Θεσσαλονίκης, το καλλιμάρμαρο Κρατικό Ωδείο της οδού Φράγκων. Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης φιλοξενεί, την Κυριακή 23 Απριλίου, στις 20:00 την παρουσίαση του δίσκου “Görkem” (Γκιορκέμ) και συναυλία με την καλλιτέχνιδα. Μία δισκογραφική δουλειά από την Görkem Saoulis, με μοναδική αισθητική και έντονο άρωμα Ανατολής. Η παρουσίαση του δίσκου θα πλαισιωθεί και από άλλες μουσικές επιλογές (Ορχηστρική μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, Γιάννη Σαούλη. Τραγούδια από την Κωνσταντινούπολη,  (του Αλέκου Μπατζανού), Ανατολία (Πόντος) και Αζερμπαϊτζάν.)

Görkem Saoulis (τραγούδι, κανονάκι)

Την Görkem συνοδεύουν οι μουσικοί:

Γιάννης Σαούλης (Τραγούδι, λαούτο),
Πέτρος Γκαμπέλης (κρουστά/βιμπράφωνο),
Αλέξης Στεφανίδης (Κεμανές - ποντιακή Λύρα),
Δημήτρης Αραμπατζής (μπαγιάν/ακορντεόν),
Δημήτρης Σφίγγος (κιθάρα),
Γιάννης Καρακαλπακίδης (κοντραμπάσο).

Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης
Φράγκων 15

Είσοδος Ελεύθερη

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Κοινωνική ειρήνη το σημαντικότερο ζητούμενο

Σήμερα 4η μέρα μετά το Πάσχα, οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί (που θυμούνται την θρησκεία τους 10 μέρες τον χρόνο) συνεχίζουν να επιτίθενται σε όσους από εμάς επέλεξαν να έχουν συνεπή άθρησκη στάση καθ' όλον το έτος, ενώ κάποιοι εξ ημών συνεχίζουν να επιτίθενται στους ένθρησκους για τις συνήθειες τους. Το πρόταγμα για κοινωνική ειρήνη στους καιρούς μας δεν έχει καθόλου να κάνει με την έννοια της αμαρτίας, ή με την Ηθική. Έχει να κάνει με την κοινωνική συνοχή που θα μας κάνει να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολους καιρούς.
ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ: κρατήστε την καλή παρέα, το φαγητό που ετοιμάσαμε όλοι μαζί, τις κουβέντες του κρασιού, την χαλάρωση, την ξεκούραση, την συναναστροφή μας. όσοι πιάσατε τις εξοχές, δείτε την ομορφιά που έχουμε γύρω μας σ' αυτή την χώρα. είμαστε τυχεροί που ζούμε εδώ. αν με ρωτάτε, θα ήθελα να επιλέγουμε αυθαίρετα 12 μέρες τον χρόνο και να γιορτάζουμε σε τριήμερα απενοχοποιημένα από την ανάγκη να γιορτάζουμε κάτι! αλλά, ακόμα κι αν κάποιοι επιλέγουν να το λένε "χριστούγεννα", "πάσχα", "αγίου πνεύματος", στην πραγματικότητα αυτό δεν κάνουμε;

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Brain Drain | Η Ελλάδα που έρχεται καθώς το μέλλον της φεύγει

Μια στατιστική έρευνα της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) που δημοσιεύτηκε πέρυσι έβαλε στην ζωή μας τον  όρο Brain Drain, άλλως το φαινόμενο της διαρροής του επιστημονικού δυναμικού στο εξωτερικό. Σήμερα, ο όρος μεταφράζεται άστοχα αλλά με λεξικολογική ακρίβεια σαν “διαρροή εγκεφάλων”, και ως θέμα ανακύπτει σχεδόν σε κάθε δημόσια συζήτηση που έχει αντικείμενο την οικονομική κρίση στη Ελλάδα, και απαρέγκλιτα στην ύλη των Media για το θέμα, ως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της. Συχνά επεξεργασμένη από ανθρώπους που έχουν μελετήσει πλημμελώς το θέμα, ο όρος κινδυνεύει να καταντήσει κενό γράμμα, ξύλινη γλώσσα, αλλά και να προβάλλει λανθασμένο αξιολογικό περιεχόμενο: οι καλύτεροι Έλληνες αποφασίζουν να φύγουν διότι η Ελλάδα δεν σώζεται, και πίσω μένουν όσοι είναι λιγότερο ικανοί. Το αφήγημα του braindrain, και όχι ο ίδιος ο όρος ή όσα πραγματικά περιγράφει, αν μη τι άλλο, υποτιμά κραυγαλέα όσους Έλληνες  επέλεξαν να μείνουν στην Ελλάδα.

Το φαινόμενο είναι υπαρκτό, παρόν, και επικίνδυνο επειδή φαλκιδεύει την δυνατότητα του τόπου να ανακάμψει. Υπερτονίζεται όμως, και έχει γίνει “τσίχλα” στα Media, παρόμοια με την μόνιμη επωδό ότι για όλα φταίει η έλλειψη Παιδείας, καταλήγοντας τις συζητήσεις και, όχι, διευρύνοντας τις. Έχει σημασία να θέσει κανείς το πρόβλημα στην σωστή βαση του, ώστε να σταθεί δυνατή η ορθολογική προσέγγιση του.  Η μετανάστευση επιστημονικού δυναμικού έχει καθιερωθεί ως ένα κυρίαρχο μοντέλο της διεθνούς μετανάστευσης και ως κύρια πτυχή της παγκοσμιοποίησης. Ο όρος διαρροή επιστημονικού δυναμικού σηματοδοτεί τη διεθνή μεταφορά πόρων με τη μορφή ανθρώπινου κεφαλαίου υψηλά εκπαιδευμένου προσωπικού από λιγότερο αναπτυγμένες προς αναπτυγμένες χώρες, ενώ, ως μετανάστης υψηλών προσόντων ορίζεται το άτομο εκείνο το οποίο που γεννήθηκε σε άλλη χώρα από αυτήν στη οποία κατοικεί, είναι ηλικίας 25 ετών και άνω, και κάτοχος ακαδημαϊκού ή επαγγελματικού πτυχίου που αποκτήθηκε μετά την αποφοίτηση από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η διαρροή επιστημονικού δυναμικού από μια χώρα μπορεί να υπολογιστεί, αν μετρήσουμε τα άτομα με τριτοβάθμια εκπαίδευση που γεννήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν σε αυτήν, ενώ ζουν και εργάζονται σε μια άλλη χώρα, ως ποσοστό του συνόλου των ατόμων με τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα προέλευσης τους.

Τα στατιστικά στοιχεία της ΤτΕ που σόκαραν την κοινή γνώμη δείχνουν ότι ο αριθμός των μονίμως εξερχόμενων Ελλήνων ηλικίας 15-64 ετών, από το 2008 μέχρι σήμερα, ξεπερνά τις 427.000, ενώ, τουλάχιστον μέχρι το 2015 που έληγε το κύριο σώμα της έρευνας, η διαδικασία εξόδου των Ελλήνων για αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό ήταν ακόμη σε εξέλιξη με αμείωτους ρυθμούς. Οι κοινωνιολόγοι και οι σχετικοί με θέματα Απασχόλησης και Γήρανσης πληθυσμού αναλυτές μιλούν για την τρίτη μαζική μετανάστευση που γνωρίζει η χώρα. Περαιτέρω, αυτό το κύμα φυγής κατακυριαρχείται από μορφωμένους και με επαγγελματική εμπειρία νέους, που κατευθύνονται κυρίως στη Γερμανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση στην Ε.Ε. στη μαζικότητα της μεταναστευτικής εκροής και στην αναλογία της στο εργατικό δυναμικό της χώρας, μετά την Κύπρο, την Ιρλανδία και τη Λιθουανία, και την τρίτη θέση μετά την Κύπρο και την Ισπανία όσον αφορά το ποσοστό των νέων σε ηλικία εξερχόμενων μεταναστών. Συγκεκριμένα, οι εξερχόμενοι Ελληνες, μόνο κατά το 2013, αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 2% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας, ενώ η αναλογία των νέων τής πλέον παραγωγικής ηλικίας 25-39 ετών ξεπερνά το 50% στο σύνολο των εξερχομένων.

Ποιοι φεύγουν και γιατί;

Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση ίσως δεν είναι τόσο αυτονόητη. Είναι  βέβαιο ότι η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός -κυρίαρχα σημεία  προβληματικής καθενός που εξέρχεται στην αγορά εργασίας στην Ελλάδα παίζουν σημαντικό ρόλο. Ομοίως και η εμφανής αδυναμία της αγοράς εργασίας να αξιοποιήσει τα αντικείμενα που σπούδασαν, και, βεβαίως, η οικονομική ανέχεια που συνεπάγεται η αδυναμία ευρέσεως εργασίας. Όμως κανένα από αυτά τα στοιχεία ίσως δεν είναι το βασικότερο. Διότι ο κύριος λόγος που ωθεί τους Έλληνες εκτός συνόρων δεν είναι  η εύρεση εργασίας, αλλά η  αναζήτηση μέλλοντος, δηλαδή, η αβεβαιότητα. Τα ευρήματα μιας σημαντικής έρευνας έκανε πρώτος γνωστά στην Ελλάδα ο κ. Ιάσων Μανωλόπουλος, Chief Investment Officer και συνιδρυτής της εταιρείας επενδύσεων Dromeus Capital σε άρθρο του στην εφημερίδα Καθημερινή (φ.12.10.2014) υπό τον τίτλο “Η αποφυγή της αβεβαιότητας”. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο “η Αποφυγή της Αβεβαιότητας εκφράζει τον βαθμό στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας αισθάνονται άβολα με την αβεβαιότητα και την ασάφεια. Η Ελλάδα, σε πρόσφατη έρευνα, αναδείχθηκε πρώτη στον Δείκτη Αποφυγής Αβεβαιότητας. Αυτή η έρευνα βασίζεται στο έργο του καθηγητή Geert Hofstede που ανέπτυξε τη θεωρία των πολιτισμικών διαστάσεων, το οποίο καταλήγει πως κάθε κουλτούρα διέπεται από ξεχωριστά χαρακτηριστικά που συνοψίζονται σε πέντε σημεία, ένα εκ των οποίων είναι  η Αποφυγή της Αβεβαιότητας, δηλαδή ο βαθμός στον οποίο τα μέλη μιας κοινωνίας αισθάνονται άβολα με την αβεβαιότητα και την ασάφεια. Η Αποφυγή της Αβεβαιότητας χαρακτηρίζει τη στάση μιας κοινωνίας ως προς το μέλλον, που εξ ορισμού είναι αβέβαιο: πρέπει να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε το μέλλον μας ή απλά να το αφήσουμε να συμβεί; Τα κοινά χαρακτηριστικά που μοιράζονται κουλτούρες με υψηλό αίσθημα αποφυγής αβεβαιότητας είναι: πολιτισμοί με μακρά ιστορία, ομογενή πληθυσμό, δυσκολία στην εισαγωγή νέων ιδεών και αποφυγή επιχειρηματικού ρίσκου. Επίσης υπάρχει μια μοιρολατρική θεώρηση των πραγμάτων: τα άτομα δεν αισθάνονται κυρίαρχα και συνεπώς αποφεύγουν να πάρουν αποφάσεις που εμπεριέχουν αβεβαιότητα. Από τις 76 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα για τον Δείκτη Αποφυγής Αβεβαιότητας (UAI), η Ελλάδα κατατάχθηκε στην πρώτη θέση με σκορ 112 και την ακολουθούν η Πορτογαλία με σκορ 104, ενώ η Ιταλία κατατάσσεται χαμηλότερα με σκορ 75. Η χώρα με το χαμηλότερο σκορ είναι η Σιγκαπούρη με 8. Οι ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία και Αυστραλία κατατάχθηκαν 64η, 70ή, 66η και 57η αντιστοίχως, με σκορ 46, 30, 40 και 51. Η Ιρλανδία, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας, βρίσκεται στην 60ή θέση με σκορ 35”.

Και ποιοι μένουν;
Κάποιοι λοιπόν αποφασίσαμε έχοντες “σώας τας φρένας” να μην πετάξουμε ό,τι χτίσαμε στην πορεία της ζωής μας, είτε επειδή δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε μια αρχή από το μηδέν, είτε επειδή θεωρούμε ότι δεν αξίζει, αν βρισκόμαστε μακρυά από την πατρίδα μας. Σεβαστή η απόφαση όσων επέλεξαν να φύγουν. Ωστόσο η σπουδαιοφανής προβολή της επιλογής τους δεν αφήνει περιθώριο να διανοηθεί κανείς πως και το να μείνεις, είναι μια επιλογή κατόπιν σκέψης, και απόφασης. Το φαινόμενο του  brain drain αποκόβει την χώρα από το μέλλον της, όπως ακριβώς όμως πράττει και ο διαχωρισμός ανάμεσα σε εκλεκτούς, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα, διότι είναι άξιοι και όσους έμειναν επειδή είναι δειλοί και βολεμένοι, λιγότερο ικανοί, κλπ. Διότι αν εξακολουθήσουμε σε αυτή την πορεία, για μια ακόμα φορά ως κοινωνία θα πριονίζουμε το κλαδί του δέντρου πάνω στο οποίο καθόμαστε. Ορισμένως, μαντέψτε ποιοι θα πρέπει να αναστήσουν την χώρα, να εκκινήσουν αλλαγές σε κοινωνικό, οικονομικό, και ηθικό επίπεδο ώστε η Ελλάδα να μετασχηματιστεί σε  βιώσιμο περιβάλλον; Όσοι μένουν πίσω. Και το έργο πέφτει βαρύτερο στις πλάτες τους χωρίς τους νέους μας για συνοδοιπόρους και συμπολεμιστές.

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία -Αρθρογραφία
  • Docquier, F. and Rapoport, Η. (2012). Globalization, Brain Drain, and Development, Journal of Economic Literature, 50(3), σελ. 681–730.
  • Bhagwati, J. and Dellalfar, W. (1973). The brain drain and income taxation. World Development, 1 (1-2), σελ.94-101
  • Λαμπριανίδης Λ. (2011). Επενδύοντας στη φυγή, η διαρροή επιστημόνων από την Ελλάδα την εποχή της παγκοσμιοποίησης, Εκδόσεις Κριτική, Αθήνα
  • "Uncertainty Avoidance Index". www.clearlycultural.com

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Φιλόζωος μισάνθρωπος: Διάσπαρτες σκέψεις για μια ισχυρή αντίθεση όρων

Αυτός είναι(?) ο Γιώργος. Ή τουλάχιστον έτσι τον ονομάσαμε τα 3 χρόνια που έμεινε κοντά μας.
Τον βρήκε φίλος αποστεωμένο και ανθρωπόφοβο, ελαφρώς κουτσό από κάποιο χτύπημα ή παράσυρση από αυτοκίνητο,
και τον κράτησε  για μερικά χρόνια στο κτήμα του. Το 2015 τον αποχωριστήκαμε.
Ο Γιώργος είχε ένα από τα πιο ανθρώπινα βλέμματα που έχω δει σε ζώο, παρά τα όσα είχε ολοφάνερα τραβήξει.
Δεν έφυγε καθόλου από το μυαλό μου όσο έγραφα αυτή την ανάρτηση και,
νομίζω, αξίζει να την εικονογραφήσει. Άλλωστε αποτελεί πεποίθηση μου ότι ορισμένα ζώα διακρίνονται
περισσότερο για ανθρώπινες αρετές από αρκετού ανθρώπους που υπερπροβάλλουν τις αξίες τους.
Η λέξη φιλόζωος φαίνεται εκ πρώτης όψης ευγενική, αλλά είναι ιδιαίτερα ατυχής, από τα αρχαία χρόνια έως και την σύγχρονη εποχή. Στην Αττική Διάλεκτο "φιλόζωος" είναι αυτός που αγαπά υπέρμετρα τη ζωή, που νοιάζεται υπερβολικά γι' αυτήν, χαρακτηριζόμενος από δειλία και μαλθακότητα. Στην Ελλάδα σήμερα τυπικά σημαίνει τους "φίλους των ζώων", και κατά την αμφίσημη ετυμολογική ερμηνεία και τον "φίλο της ζωής". Στην εποχή των Social Media όμως, όπου καθένας επιδεικνύει το πιο κραυγαλέο μέρος του εαυτού του -και όχι απαραίτητα το καλυτερο- κατάντησε να σημαίνει έναν άκρατο μισανθρωπισμό, ο οποίος εκφράζεται με την εμμονική δημοσίευση φωτογραφιών τεμαχισμένων πτωμάτων, ημιθανών και ακρωτηριασμένων ζώων, συνοδευόμενων από μανιώδη διαλεκτική  μίσους ενάντια σε οποιονδήποτε άλλο ο γράφων αυτά  τα σχόλια εικάζει είτε ότι ευθύνεται, είτε ότι δεν κάνει τίποτε για να σταματήσει τους θύτες και να προστατεύσει το άτυχο ζωντανό. Συνηθέστερα, ούτε οι χρήστες που αναπτύσσουν την εν λόγω διαλεκτική κάνουν κάτι το ιδιαίτερο, πέρα από το να αναδημοσιεύουν εμμονικά εικόνες φρικαλεοτήτων, να απαιτούν με πύρινο λόγο Θεϊκού δικαστή από άπαντες να τους μιμηθούν, και να εκτοξεύουν μύδρους εναντίον όποιου τολμά να τους παρακούσει.

Είναι κρίμα που μια τόσο ευγενής έκφραση κατήντησε, τις μισές φορές που εκφέρεται, να σημαίνει κομπλεξικούς υστερικούς μισάνθρωπους που κυνηγούν να αναδειξουν εαυτόν στην αγιότητα, υποδεικνύοντας άπαντες όσους δεν τους συνερίζονται ως υπαίτιους της δυστυχίας του κόσμου, και δη των "αδέσποτων ζώων"!

Προσωπικά έχω πλείστες όσες διαφωνίες με την τρέχουσα ατζέντα θεμάτων που αφορούν τον υπερπληθυσμό των ανθρωπόφιλων ζώων που κατά την γνώμη μου λανθασμένα ονομάζουμε "κατοικίδια", "Αδέσποτα" και τόσα άλλα ονόματα που υπαινίσσονται ότι ο ρόλος που τους επιφύλαξε η Φύση είναι να ικανοποιούν τα ψυχολογικά κενά μας. Περεταίρω θεωρώ αναγκαίο τον σεβασμό της Φύσης και εντός αυτού του πλαισίου και τον σεβασμό των ζώων. Τάσσομαι ενάντια στην  βία όταν αυτή δεν είναι αναγκαία  για την προστασία της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας, ή την επιβίωση -και, ναι, αυτό αφορά και την διατροφή με κρέας. Και, φυσικά, δεν αντλώ καμία ικανοποίηση -το αντίθετο μάλιστα, η ενσυναίσθηση μου χτυπάει "κόκκινο"- αφαιρώντας ζωή ή τραυματίζοντας οποιονδήποτε οργανισμό  χωρίς λόγο. Και όταν γράφω ὁποιονδήποτε" εννοώ οποιονδήποτε, ακόμα και έναν φανατικό "φιλόζωο" ή ένα μυρμήγκι (παρά την σαφή μεγαλύτερη εκτίμηση μου για την δεύτερη ζωική μορφή του παραδείγματος μου).

Συνεπώς αντιλαμβάνεστε ότι δεν χαίρομαι καθόλου στην θέα ενός πτώματος σε αστικό η εξοχικό περιβάλλον, ανθρώπου ή ζώου, κλπ. Ωστόσο, όπως και στην τέχνη, έτσι και στην πραγματική ζωή, πάντοτε βλέπεις καλύτερα την ολοκληρωμένη εικόνα, αν κάνει ένα βήμα πίσω, και ατενίσεις την ολοκληρωμένη εικόνα καλύτερα.

Εγκληματική ανευθυνότητα
Πίσω από μια εγκατάλειψη ζώου κρύβεται πολύ συχνά η απόγνωση του ιδιοκτήτη λόγω ενός προβλήματος συμπεριφοράς του, το οποιο ξεκινά είτε από την έλλειψη βασικών γνώσεων από την πλευρά του ανθρώπου που αποφάσισε να συγκατοικήσει με μια άλλη μορφή ζωής, είτε από την απόφαση αυτή καθαυτή της συγκατυοίκησης· ναι, δεν είναι κάθε ανθρωπόφιλο ζωντανό κατάλληλο ως αξεσσουάρ του σαλονιού μας! Ζημιές, θόρυβος, επιθετικότητα, ακολουθούν την παρανόηση ότι ένα σκυλί ή ένα γατί, ή οποιοδήποτε άλλο ζώο είναι ένα ρομποτάκι που θα μεγαλώσει μόνο του, χωρίς να ασχοληθεί κανείς ιδιαίτερα μαζί του, κλεισμένο στους 4 τοίχους, και θα είναι εκει όπως εμείς το θέλουμε, οταν εμείς το θέλουμε, ενώ παράλληλα, θα είναι καλό, υπάκουο, καθαρό, κλπ. Τα πράγματα έχει κάνει ακόμα χειρότερα ο τρόπος προώθησης και πώλησης ζώων σε pet shops. Η έκθεση "κατοικίδιων" στη βιτρίνα διαμορφώνει κουλτούρα αναλωσιμου καταναλωτικού αγαθού παρά υιοθεσίας ή συγκατοίκησης, και, κατά συνέπεια περιορισμένης ευθύνης από την πλευρά του αγοραστή. Έτσι καλλιεργείται η νοοτροπία πως αν "χαλάσει", ή αν είναι ανυπάκουο, συμπεριφέρεται μή αναμενόμενα, κλπ., έχουμε δικαίωμα να το πετάξουμε και να πάρουμε άλλο...

Προχθές, έμαθα για φίλη φίλης που σε διαμέρισμα ~60 τ.μ. διατηρεί δύο μεγαλόσωμα σκυλιά και 4 γάτες. Θεωρεί τον εαυτό της φιλόζωο το δίχως άλλο, και οποιονδήποτε ενοχλείται από τα γαβγίσματα ή τρομάζει στην θέα τους στον διάδρομο της πολυκατοικίας  ρατσιστή, οπισθοδρομικό και εχθρό των ζώων. Η ίδια θεωρεί ότι είναι φίλη τους και προστάτιδα τους.

Ηθικά διλήμματα που λαμβάνουν νομική μορφή
 Οι Φιλοζωικές Οργανώσεις δίνουν αγώνα επί δικαίων και αδίκων εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Δεν αντιμάχονται μονάχα συντηρητικές πολιτικές, παρωχημένες νομοθεσίες, και τον φόβο της άγνοιας,  αλλά συνηθέστερα προκαταλήψεις και μισαλλοδοξία. Ζητήματα καθημερινότητας, οπως η δυνατότητα κάποιου να μπει μαζί με τον σκύλο του σε ένα βαγόνι, ένα λεωφορείο, ένα ΚΤΕΛ ή ένα πλοίο, το δικαίωμα του ζώου να μην ταξιδέψει κλεισμένο σε ένα στενό κλουβί χωρίς νερό στον καύσωνα στο τελευταιό κατάστρωμα πριν τον ουρανό εν μέσω θερινού καύσωνα, δεν είνα καθόλου αυτονόητα στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Παράλληλα, πολλοί είναι οι συνοδοί ζώων που κάνουν στην  κυριολεξία ό,τι τους κατέβει στον δημόσιο χώρο, αλλά και στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, επικαλούμενοι νόμους που δεν υπάρχουν ή δεν προβλέπουν όσα ισχυρίζονται, προκαλώντας με εριστικό τρόπο φασαρίες, και φερόμενοι με τρόπο που θα κατέκριναν ακόμα και τα ζωντανά που συνοδεύουν, αν είχαν μιλιά.

"Αντί-" λύσεις
Σκέπτομαι ότι η άσκηση νομοθετημένων κριτηρίων στην δυνατότητα υιοθεσίας ανθρωπόφιλων ζώων θα ήταν μία λύση, ιδίως για ζώα ενός μεγέθους και πάνω. Σίγουρα το τσιπάρισμα των ζώων λύνει κάποια θέματα ως προς την εγκατάλειψη, ενώ η στείρωση κάποια άλλα. Ως προς τις μετακινήσεις και την προσβασιμότητα το θέμα δεν είναι μόνο ο νόμος, ο οποίος στην τελευταία του αναθεώρηση δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει, αφού αφήνει στην διακριτική ευχέρεια των οδηγων ΚΤΕΛ, πούλμαν και λεωφορείων την αποδοχή ή την αποβολή συνοδού ζώου μαζί με αυτό, όσο ζήτημα κοινής ανοχής, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο "αγκάθι" στον δημόσιο χώρο σήμερα. Δεν μπορεί όλοι οι επιβάτες των ΜΜΜ να γίνονται αυτόματα αλλεργικοί στις γάτες κάθε φορά που εισέρχεται επιβάτης με γατοφόρο! Δεν είναι δυνατόν να ξελαρυγγιάζονται άπαντες μόλις βλέπουν σκύλο σε λεωφορείο, ή κοντά σε παραλία, ακόμα και εαν τηρούνται νομικές  απαιτήσεις. Σκέφτομαι πόσο εύκολα χωριζόμαστε σε δύο ή περισσότερα αντιμαχόμενα μέρη όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα. Σκέφτομαι ότι σε εποχές πολιτικής βίας, οικονομικής ανέχειας και κοινωνικής διχόνοιας θα πρέπει να αναζητήσουμε συμβιωτικούς τρόπους μεταξύ μας. Ανάμεσα τους εντάσσεται και το πρόβλημα της υιοθεσίας, συγκατοίκησηςη και τελικά συνύπαρξης με τα ζώα.

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Εκλιπαρώντας την προσοχή των τίποτα για το τίποτα

"Η τραγωδία των αστοιχείωτων νεαρών που πάνε να κάνουν τέχνη στην εποχή μας είναι ότι βιάζονται να υπάρξουν στον δημόσιο χώρο, βιάζονται να τους δώσουν σημασία αυτοί τους οποίους καμώνονται ότι απεχθάνονται, βιάζονται να τους αγκαλιάσει ο μπαμπάς που τάχατες απορρίπτουν, βιάζονται να προκαλέσουν καναδυό συζητήσεις προτού χαθούν στο τίποτα από το οποίο προήλθαν και στο οποίο, μοιραία, θα εξαφανιστούν. Οι μη αστοιχείωτοι νεαροί που ήδη κάνουν, και θα συνεχίσουν κάνουν, τέχνη, είναι υπομονετικοί, δεν κάνουν πασαρέλα την οργή τους, επεξεργάζονται δημιουργικά τον θυμό τους, ξέρουν ότι το κόλπο γίνεται με καρδιά από φλόγα και μυαλό από πάγο, ανακαλύπτουν, και αυτοί, με τη σειρά τους, τη φόρμουλα που σε κάνει αιωνίως νεανία, που σε κάνει υπερμοντέρνο με βάθρο κλασικό, που σου επιτρέπεις να απλώνεις τη σκιά σου μες στις δεκαετίες".

...είχε γράψει τον Μάρτιο του 2015 ο λογοτέχνης Γιώργος- Ίκαρος Μπαμπασάκης με αφορμή τον βανδαλισμό του ιστορικού κτιρίου του Πολυτεχνείου της Αθήνας από δύο "street artists", άποψη που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Γιάννης Καστρίτσης | Ο άνθρωπος και ο ίσκιος του



Το πορτρέτο του εικαστικού Γιάννη Καστρίτση: ένα οδοιπορικό σε έναν κόσμο εικόνων, πραγμάτων και ανθρώπινων μορφών, καταγράφεται στο ντοκιμαντέρ Γιάννης Καστρίτσης: Ο άνθρωπος και ο ίσκιος του, του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου. To ντοκιμαντέρ επιλέχθηκε στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Προβολές
Τετάρτη 8/3/2017
Αίθουσα Παύλος Ζάννας, Κτίριο Ολύμπιον, Πλ.Αριστοτέλους, 20:00
Πέμπτη 9/3/2017
Αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη, Αποθήκη Δ, Λιμάνι, 13:00

Ο Γιάννης Καστρίτσης γεννήθηκε το 1960 στη Δάφνη Ευρυτανίας. Σπούδασε Ζωγραφική στην Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης από το 1985 έως το 1990 στο εργαστήριο του Βαγγέλη Δημητρέα. Συνέχισε τις σπουδές του στο μεταπτυχιακό τμήμα του Brooklyn College της Νέας Υόρκης από το 1990 έως και το 1993. Παράλληλα με τη ζωγραφική ασχολείται  με τη φωτογραφία και την γλυπτική. Από το 1997 διδάσκει ζωγραφική στο Τ.Ε.Ι. Αθηνών, τμήμα Γραφιστικής και από το 2007 στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας. Έχει εκδώσει τούς προσωπικούς καταλόγους: Ο Κόσμος των πραγμάτων 2004, Στη μεγάλη Λακκούβα 2006, Ο άνθρωπος και ο ίσκιος του 2010, Η αμφιβολία του Σεζάν 2011, Βίων Ερμηνεία 2012

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Last man standing....

Ο Γιώργος Κουκουβιτάκης ανήρτησε  αυτό το κείμενο στο facebook, το οποίο θεωρώ ως την πληρέστερη και τιμιότερη κριτική στο νέο ΠΑΣΟΚ. Εκφράζει τις σκέψεις πολλών από εμάς, κυρίως όσων δεν είμαστε "ΠΑΣΟΚτζήδες", αλλά διείδαμε μια πιθανότητα η Ελλάδα να αποκτήσει επιτέλους μία υγιή αντιπολίτευση. Τελικώς, ως φαίνεται, η ελπίδα θα πρέπει να περιοριστεί στην ισχύ του ενός, για όσο αυτός αντέξει....

Με έκπληξη παρακολουθώ το ΠΑΣΟΚ, που από την γέννησή του πορεύτηκε ως κίνημα εξουσίας, να εκτροχιάζεται από την σημερινή ηγεσία του και να μετατρέπεται σταδιακά σε κίνημα διαμαρτυρίας. Άλλοτε παρατηρώ να χλευάζουν πρώην συντρόφους τους, άλλοτε να ψηφίζουν και να ενισχύουν το πελατειακό κράτος με προσλήψεις (Κτιριακές Υποδομές Α.Ε.) και άλλοτε να χαρακτηρίζουν υποταγμένους, όσους μιμήθηκαν την πολιτική που οι ίδιοι εγκαινίασαν και κράτησαν όρθια τη χώρα. Αντί να ενδιαφέρονται πρωτίστως για την ημικατεστραμμένη χώρα και τους καθημαγμένους πολίτες, δηλώνουν με κυνισμό ότι πολιτεύονται με γνώμονα τριάδες μικροκομματικών επιδιώξεων ! Προτιμούν τον κομματικό πατριωτισμό έναντι του πραγματικού πατριωτισμού, πείστηκαν φαίνεται από το κεντροαριστερό Καρανίκα που κρύβουν μέσα τους, ότι αυτή η κομματική πολιτική αποτελεί προσόν και θα εκτιμηθεί από τους πολίτες ως ανεκτίμητη προσφορά, ειδικά όταν διατυμπανίζεται σε συνεντεύξεις…

Επενδύουν στην παρωχημένη σήμερα, και γιαυτο απολίτικη και αντιπαθή σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αντίθεση Δεξιά – Αντιδεξιά. Κυβέρνησαν μαζί ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ και σωστά, για να σωθεί η χώρα αλλά δηλώνουν ότι τους χωρίζει άβυσσος ! Υποχρέωσαν την Ν.Δ να συρθεί σε μια πολιτική που προηγουμένως καταδίκαζε και σήμερα την χαρακτηρίζουν «υποταχτική στο Σόιμπλε » Αντί να υπερηφανεύονται που το ΠΑΣΟΚ αποδόμησε και γελοιοποίησε τη θεωρία «των κακών ξένων» όταν όλο και περισσότεροι εντοπίζουν στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της διακυβέρνησης Καραμανλή τη βασική αιτία της κρίσης, δικαιώνουν τον κ. Τσίπρα που δημαγωγεί και εγκαλεί … «την αντιπολίτευση ότι συντάσσεται με τους δανειστές και όχι με την κυβέρνηση»

Κατανοώ το άγχος της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, καθώς βλέπει τη Ν.Δ να επελαύνει προς την αυτοδυναμία. Κατανοώ επίσης την επιθυμία να διαφοροποιηθεί από την Ν.Δ που χωρίς να κουράζεται ιδιαίτερα εισπράττει σήμερα το σύνολο σχεδόν της κυβερνητικής φθοράς του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αυτό όμως που είναι ανεξήγητο είναι η άρνηση της σημερινής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, να εκφράσει και να αξιοποιήσει το πολιτικό κεφάλαιο της Παράταξης, που είναι αρκετό για να την ξεχωρίσει και να την μεγεθύνει !

Γιατί αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη ότι όλες οι κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν το ΠΑΣΟΚ δικαίωσαν με το πιο πανηγυρικό τρόπο την πολιτική του, μια πολιτική που αφού προηγουμένως κατήγγειλαν, την υιοθέτησαν και μάλιστα σε χειρότερη έκδοση ορισμένες φορές… Αντί να τεθούν μπροστά για να ολοκληρωθεί η πολιτική που μόνοι ξεκίνησαν και να σωθεί η χώρα, θα εμπιστευτούν τη Ν.Δ για να την συνεχίσει ; Και με τι πιθανότητα επιτυχίας όταν αποτελεί προϋπόθεση η στήριξη σε μια ισχυρή μεταρρυθμιστική Παράταξη-που δεν είναι, ούτε μπορεί να γίνει η Ν.Δ, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν καταβάλλει ο πρόεδρος της. Είναι λογικό να ταξιδεύουν με τον Τιτανικό και επειδή έχουν εταιρία σωσιβίων να λένε «Ας βουλιάξει το πλοίο. Εμάς μας συμφέρει ;» όπως ευρηματικά γράφει ο εξαιρετικός Θανάσης Χειμωνάς;

Επίσης αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο η πολιτική αντίληψη και προσωπική πρακτική Φλωρίδη, πως η βουλευτική έδρα ανήκει στους πολίτες που εξέλεξαν εκπρόσωπο, δεν αποτελεί προσωπική ιδιοκτησία του βουλευτή που περιφέρεται και παζαρεύεται από κόμμα σε κόμμα για να διευκολύνει την επόμενη εκλογή του βουλευτή… Αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη ο νόμος Διαμαντοπούλου για την Παιδεία, την πλέον σοβαρή εκσυγχρονιστική προσπάθεια στην εκπαίδευση, τουλάχιστον την τελευταία 20ετία. Αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη η πολιτική Ραγκούση πού θέσπισε την Διαύγεια, τον Καλλικράτη, τις προσλήψεις με αντικειμενικά κριτήρια και την επιλογή προϊσταμένων με αξιοκρατικά κριτήρια ! Και το πολιτικό κεφάλαιο μπορεί να αξιοποιηθεί περισσότερο αν η ηγεσία της Παράταξης έχει την πολιτική ικανότητα να υπενθυμίσει ότι ο νεοδημοκράτης υπουργός Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος ξεκίνησε το ξήλωμα του νόμου Διαμαντοπούλου και ο μεταρρυθμιστής Κυριάκος Μητσοτάκης επανέφερε τον κομματισμό στη δημόσια διοίκηση αφού αυθαίρετα κατάργησε 25.000 προϊσταμένους, αξιοκρατικά επιλεγμένους και τους αντικατέστησε με τα δικά τους παιδιά…

Δεν είμαι βέβαιος ότι κατανοούν πως αποτελεί ανεκτίμητο πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη και όσα μεταφέρει στις αποσκευές του τυχόν συμπόρευση με το ΠΟΤΑΜΙ (διάγνωση- αφήγηση των αίτιων της κρίσης συντεχνίες- διατήρηση κεκτημένων, κρατισμός, λαϊκισμός, αποδοχή μικροφοροδιαφυγής, συναίνεση στη διαπλοκή μικροσυμφερόντων, αδιαφορία στη μικροπαρανομία, κομματισμός, μετριοκρατία-αναξιοκρατία) όσο και στην χειραφέτηση της κοινωνίας με την πειστική επανατοποθέτηση των λύσεων του εθνικού προβλήματος της χώρας (ΤΟ εθνικό πρόβλημα της χώρας είναι η παραγωγή, φιλελεύθερη προσέγγιση της οικονομίας- στήριξη επιχειρηματικότητας, σύνδεση και αλληλεξάρτηση παραγωγής, αναδιανομής, κουλτούρα συνεργασιών, παιδεία, δικαιοσύνη, αξιοκρατία)

Ελπίζω όμως να αντιλαμβάνονται ότι αποτελεί αναντικατάστατο πολιτικό κεφάλαιο για την Παράταξη η πλήρης αποδόμηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από τον Ε. Βενιζέλο : Με λόγο χειμαρρώδη και γοητευτικό, με μαεστρία και αξιοπιστία κατεδάφισε ιδεοληψίες, θεωρίες συνομωσίας, ανορθολογισμούς και προκαταλήψεις. Ειπώθηκε και δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα ότι είναι μια αντιπολίτευση μόνος του…

Αναρωτήθηκαν άραγε πως εγκαταλείφθηκε η πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «μονομερής διαγραφή του επονείδιστου χρέους» που ήταν στην ημερήσια διάταξη της κυβερνητικής επικοινωνιακής πολιτικής ; Γιατί σταμάτησαν να αναφέρονται στο «σατανικό» PSI ; Προσπαθώ να θυμηθώ ένα πολιτικό που να αντιπαρατέθηκε στη Βουλή «για την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους» και θυμάμαι μόνο τις μνημειώδεις παρεμβάσεις Βενιζέλου :
«να έλθουν να μιλήσουν, όταν κουρέψουν ένα ευρώ, όχι 107 δις που κουρέψαμε εμείς»
«θα υποχρεωθούν να καταθέσουν δάφνινο στεφάνι και να προσκυνήσουν το PSI…(ήδη το έπραξαν αφού υπερασπίστηκαν το «σατανικό» PSI στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο)
«Το 2060 η ελάφρυνση 40-45 δισ. που επαίρονται ότι πήραν πρόσφατα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (στην πραγματικότητα ήταν δεσμεύσεις των εταίρων από το 2012, και μάλιστα λιγότερες από τις υπεσχημένες) η ελάφρυνση του χρέους από το PSI με τα ίδια κριτήρια, ισοδυναμεί με 1 τρις 330 δισ. ευρώ !»

Όταν η Ν.Δ δεν είχε πάρει χαμπάρι τον κίνδυνο χειραγώγησης από ένα νέο δημοψήφισμα, πάλι ο Βενιζέλος φροντίζει να αποσταθεροποιήσει και να κάψει την θεσμική εκτροπή ,πριν ακόμη εκδηλωθεί.

Από τις 15 Γενάρη στη Κ.Ε αναφέρεται στην πιθανότητα «ενός αντισυνταγματικού δημοψηφίσματος φάρσας» Στις 30 Ιανουαρίου σε συνέντευξη στον Βήμα FM προετοιμάζει, προσανατολίζει και προτρέπει την αντιπολίτευση να μην συμμετάσχει σε δημοψήφισμα για συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ως αντισυνταγματικό δημοψήφισμα, δημοψήφισμα με απαγορευμένο ερώτημα. Ενώ την 1η Φεβρουαρίου από το βήμα της Βουλής καλεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην συμφωνήσει καθώς προβλέπει «μία επιλογή συνδυασμένη με θεσμική κρίση … και όλοι όσοι έχουν αρμοδιότητα και ευθύνη σε μία συντεταγμένη πολιτεία, οφείλουν εγκαίρως να το πουν και να αντιδράσουν… η αντιπολίτευση, είμαι βέβαιος, σύσσωμη θα αντιδράσει σε οποιαδήποτε παρόμοια εξέλιξη θεσμικού εκβιασμού και φάρσας»

Πάντως είναι αξιομνημόνευτη η αυτοσυγκράτηση του Βενιζέλου. Παρότι επικοινωνεί με τις νέες πολιτικές περισσότερο άνετα από οποιοδήποτε σύγχρονο πολιτικό, με δική του πρωτοβουλία παραιτήθηκε από την ηγεσία, όταν έκρινε ότι αυτό απαιτεί το συμφέρον του πολιτικού του χώρου ! Και εισπράττει την επιστροφή της παράταξης του σε παρωχημένες πολιτικές παλιότερων εποχών, αφήνοντας τον κ. Μητσοτάκη και την Ν.Δ να καρπωθούν αποκλειστικά την αναμενόμενη εκλογική συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ! Πόση υπομονή διαθέτει για να αντέχει ακόμη;

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Δραχμή ή ευρώ: λίγα λόγια και καλά

"Το νομισμα πράγματι δεν ειναι αυτοσκοπός ουτε φετίχ. Ενα συναλλακτικό εργαλείο ειναι. Απλα στην περιπτωση της ελληνικής οικονομιας, ενα de facto αδύναμο εθνικό νομισμα θα δυσχεράνει τις παραγωγικες δραστηριότητες και τις εξαγωγές που εξαρτώνται κατα 70% απο εισαγωγές και θα μειώσει μισθους και διαθέσιμο εισοδημα με το συνδυασμό υποτιμήσεων και πληθωρισμού. Εν ολίγοις θα μας φερει πολυ πιο γρήγορα, πιο κοντά στο επίπεδο ζωης των χωρών της ανατολικής Ευρώπης. Κι ολα αυτα χωρις θετικές συνέπειες για το δημόσιο χρεος το οποιο θα παραμείνει σε σκληρό νομισμα έναντι των δανειστών μας".

- Άκης Σκέρτσος, Γενικός Διευθυντής του ΣΕΒ